Vandaag, 22 juni 2007, is Erik Parleviet (Parel) overleden. Hij is slechts 43 jaar geworden. Er tikte iemand op zijn schouder. Nu ben jij aan de beurt. Zo"n jonge vent en dan al afscheid moeten nemen. Onbegrijpelijk en onvoorstelbaar.

Erik was in de kracht van zijn leven. Met zijn Esther en de kinderen had hij mooie toekomstplannen. Ze bouwden aan hun toekomst, mede in de vorm van een nieuw huis. Vorig jaar werd hij ziek en buiten een enkele korte opleving is er eigenlijk nooit meer verbetering in zijn situatie opgetreden. Hoop werd hardhandig afgestraft, vooruitzichten de grond ingeboord. De strijd was relatief kort, maar zeer hevig.

Erik was al vroeg groot. Letterlijk en figuurlijk. In nationale jeugdelftallen altijd een jaar vooruit. Sterk, snel en explosief. Een atleet. In onze eerste jaren in het Nederlands elftal speelden wij achter elkaar. Hij rechtsbuiten, ik rechtsmidden. In die tijd nog geen buitenspel, dus een zee van ruimte vanaf de middenlijn. Rechtsmidden was, met Erik er voor, de meest dankbare plek van het elftal. Als je het niet meer wist, dan was de cornervlag altíjd een goede optie. Parel zorgde voor de rest. 'Aansluiten' kon je vergeten.

In het team was hij meer volger dan gangmaker. Een beetje introvert, maar je kon altijd op hem rekenen. Zowel in als buiten het veld. De enkele tackle back (atleten rennen nu eenmaal niet graag terug) die hij liep, eindigde zonder uitzondering in een blessure voor degene die aan hem dacht te kunnen ontsnappen. Van rechtshoog kwam zijn stick als een zeis naar beneden. Vaak daarna even met zijn tienen moeten spelen.

Erik heeft 155 interlands voor het Nederlands elftal gespeeld, waarin hij 47 keer scoorde. Volwassen cijfers. Hij maakte deel uit van het team dat in 1990 in Pakistan wereldkampioen werd. De Olympische spelen in Barcelona heeft hij vanwege een (vermeende) hernia niet meer mee mogen maken. Daarna is hij zich mede gaan richten op het uitbouwen van zijn bedrijf. Ook daarin was hij succesvol.

Een van de laatste wedstrijden die hij speelde was vorig jaar zomer  met de Batavieren tegen Nederlands A op Klein Zwitserland. Toen was er ogenschijnlijk nog niets aan de hand. Nog steeds kon je hem wegsturen naar de cornervlag en was het contact met hem makkelijk, gezellig en positief.

Parel, atleet tussen hockeylichamen. Stylist onder de krachtpatsers. Soms zweefde hij werkelijk over het veld. Nu zweeft hij naar de hemel. Het ga je goed jongen. We missen je en wensen Esther en de kinderen alle sterkte.

Marc Delissen